De volgende twee dagen varen we rond op de backwaters op een prachtige houseboat, zoals op bovenstaande foto, met een kapitein, een kok en een manus van alles;
soms in een mistige lege ruimte, heel onwerkelijk:
soms in een gebied waar veel, wat ze noemen, 'villagers' rond varen.
We zien o.a. een groot soort polder, 9 km lang en 500 meter breed afgezet met beton, waar rijst verbouwd wordt. Er zijn slechts twee oogsten per jaar door de moessons. Het land ligt daar 2 meter onder zeeniveau. Het water is brak. Het grenst aan de zee.
Het land is door het communistische regime in veldjes verdeeld onder de villagers. We zien vrouwen aan het werk in de velden. De vissers vissen op allerlei soorten vis maar dit gebied is beroemd om zijn garnalen in alle soorten en maten. Ook wordt er klei opgedoken voor de kleipottenbakkers en schelpen voor cementproduktie. Er zijn ook eendenfarms. Er staan enkele lelijke overdreven versierde katholieke kerken in dit gebied, heel typisch. Er wonen wel mensen langs de oevers, maar er zijn hier geen wegen. De kinderen worden met de soms overvolle schoolboten heen en weer gevaren. Het is grappig, je hoort de de kwetterenden kinderstemmetjes galmen over het water (zie onderstaande foto....de kindjes zitten binnen)
Er varen hier heel wat van deze huisboten met toeristen rond, sommige wat mooier dan anderen. Niet alleen met blanke toeristen maar ook veel met Indiers. We genieten enorm van deze tocht maar op sommige stukken lijkt het wel Giethoorn.
Er staan af en toe ook wat mooiere huizen langs de kanalen, maar alle vrouwen wassen nog in de rivier.
Ze slaan de was met grote stevige klappen schoon op stenen. Overal hoor je dit geklapper.
Onze boot is prachtig, er zijn twee hutten en we hebben een keurig douchje. Er wordt steeds voor ons gekookt, we krijgen allerlei lekkers voorgeschoteld. Om half 7 is het donker en leggen we aan in de waterlelievelden. Het is een prachtige ervaring.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten