Er waren 6 teams gevormd: bediening, machinekamer, housekeeping, administratie, keuken en deckpersoneel. En daarbij was er natuurlijk ook een team passagiers, waar de meest bruine, witty en luidruchtigste van de Brits inzitten.
Ik bekijk dit soort dingen alsof ik er geen deel vanuit maak, met de grootste verbazing en kan wel eens jaloers zijn op de mensen die zich daar geheel in kunnen verliezen. Sommige mensen kunnen nml zo.n lol hebben en kunnen zo involved zijn met aanmoedigen, meedoen en overwinningsdansjes maken.
De bemanningsleden van onze boot zijn Philippino's, meest mannen. Sommigen hebben een Indonesische verschijning, zijn klein en hebben sluik haar, anderen hebben een Chinees uiterlijk, zijn wat groter, zwaarder hebben kale koppen en dikke kuiten.
Ze zijn al maanden onderweg, ze zouden afgelost worden in Dubai (waar wij ook van het schip afgaan) maar de meesten moeten nog 2 weken langer blijven. June, die onze hut bijhoudt, is spierwit van vermoeidheid en van verlangen naar zijn familie, hij leeft toe naar 4 december, de dag dat hij naar huis mag. Ik heb het met hem te doen.
Een medepassagier vertelde me dat hij had meegemaakt dat dit schip Manilla aandeed en dat alle familieleden van de bemanning het schip in de haven stonden op te wachten en vervolgens aan boord mochten komen en een lunch kregen aangeboden; hoe prachtig iedereen was aangekleed en hoe apetrots de bemanningsleden hun kindertjes aan de passagiers showden.
Het vertrek uit Manilla zou hartverscheurend geweest zijn, een kade vol huilende vrouwen en kinderen en ouders en een aangeslagem crew.
Een van de dingen waar ik nog nooit eerder over heb nagedacht.
De passagiers aan boord tijdens deze reis vormen toch wel een ouder publiek. Ook iets waar ik met een afstandje naar kijk. Doorgewinterde cruisegangers, de meesten met al heel veel ervaring over de hele wereld; ze praten er graag over, ook over de boten die ze kennen, liefs in afkortigen zoals de QE 2 ( Queen Elisabeth de tweede), soms zijn ze ook echt oude bekenden van de bemanning.
Dat merkte ik bij het inschepen: oude dames die de jongens begroeten als hun kleinkinderen: 'There you are dear!' zoen zoen!
Wel bijzonder hoor.
Verder bijna alleen maar Engelsen aan boord, behalve 12 Canadezen, Koos en wij. Ze zijn dol op de fancy dress avondjes, de sing alongs, de crafting en de lezingen van Michael Pane, een vreselijke pedante man, die ik 'pain in the ass' noem, die nml met zo.n koloniale ondertoon en in zulk bekakt engels zijn lectures houdt, en dan nog van de lezingen van the Rear Admiral natuurlijk.
Ze houden van de dansavondjes en de voorstellingen, de high tea en dragen hopeloos ouderwetse kleding.
Na een keer de violist aangehoord te hebben ben ik s'avonds niet meer naar voorstellingen gegaan.
Maar goed......het is allemaal leuk om te observeren en we hebben aan tafel toch 'the most amusing' gesprekken gevoerd en voor mijn Engels conversatie is deze reis dus heel goed geweest.
Om met de Olympics te eindigen:
het alller-aller leukste was eigenlijk dat de bemanning zelf zo.n top ochtend had!
ze waren zo enthousiast en deden zo hun best hun eigen team te laten winnen, ze hadden spandoeken, eigen liedjes, en droegen gekke kleren en renden zich een ongeluk (o.a. in kikvorspakken) gooiden eieren, trokken touw boven het zwembad, en deden andere spelletjes die in Nederland op de sportdagen van de lagere school gedaan worden. Het was aandoenlijk om te zien.
Team Housekeeping won! Het waren ware kampioenen!
Daarna mochten de passagiers met het winnende team op de foto, wat wil je nu nog meer?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten