Het 8ste wonder

Vanuit  Ollantaytambo, waar ook een Inca nederzetting is, nemen we de trein naar Aquas Calientes. Na een half uur passeren we een punt waar sommige bacpackers, die de Incatrail gaan lopen mogen uitstappen; max 500 mensen per dag worden toegelaten in dit gebied, iedereen wordt geregistreerd. Je doet er dan 4 dagen en 3 nachten (kamperen) over om Aquas Calientes te bereiken. En dan, na een nacht in een hostel, nog een ochtend klimmen om Machu Pichu te bereiken. Zo gaat het en niet anders, er gelden strenge regels. 

De meeste mensen en wij ook gaan echter met de trein naar A C, een bergdorp dat lijkt op een wintersportplaatsje vol met hostels en hotels in alle soorten en maten en prijzen. 

Ik moet de volgende morgen om half 5 klaar staan en wordt opgehaald door mijn gids. We wandelen naar het busstation en nemen de bus naar boven, dat is ruim een half uur steil omhoog met veel haarspeldbochten. Om 6 uur gaat MP open. 
2500 mensen worden per dag toegelaten. Je kunt niet adhoc een kaartje kopen. 

Zoals meestal is de nederzetting nog geheel gehuld in de wolken, we zitten hier in de cloudforest en de zon is nog niet op. Het is heel mysterieus. 

In eerste instantie zie je dus alleen maar iets heel vaags.

Paul loodst me echter vlot door de indrukwekkende site en om 7.55 uur komen we net op tijd bij de ingang van Wayna Picchu. Op de foto’s de puntvormige berg achter MP. Twee groepen van 200 mensen worden daar per dag toegelaten, wij zijn bij de groep van 7-8 uur. 

Dan begint het avontuur pas echt, via steile en smalle paden moeten we de berg op 
om vanaf de top van deze berg MP te bekijken. Ik wist niet goed wat me te wachten stond en het valt me zwaar, het is zo ongelooflijk steil en de lucht is zo vochtig. 

Het kost me veel moeite om omhoog te klauteren. We stoppen af en toe en ik moet van Paul steeds wat eten. 

Als ik na verloop van tijd Paul vraag of we er bijna zijn blijken we pas op een kwart van de hoogte te zijn. 

Maar goed het lukt me wel en dan word ik dik beloond als de zon opeens een beetje door de wolken heen komt en MP verschijnt zoals ik dat ken van de plaatjes. 

Jammergenoeg wordt het geen heldere dag en blijven de wolken wat hangen. 

Je mag ook niet daarop eindeloos wachten want de volgende groep van 200 mensen komen in de komende twee uur naar boven.

Er staat een guard en die jaagt ons op een gegeven moment naar beneden door een 
fluitsignaal. 

De terugweg is bijna nog lastiger, ik heb gelukkig goed houvast aan mijn gids , zonder hem had ik dit deze klus niet geklaard. Ik ben reuze trots als ik later in het grote boek zie dat de meeste mensen die omhoog gaan tussen de 20-30 zijn. Ik weet niet of ik het gedaan had als ik dit eerder zo had begrepen. 

Om 13 uur ben ik weer terug met de bus in Aqua Calientes , waar Wim me opwacht en s’middags nemen we de trein terug en reizen we door naar Cusco.

Wat een dag!