de Sirena

Waarschijnlijk is merkbaar dat mijn verslaglegging deze maal ‘anders’ is. 

Dat heeft meerdere redenen, allereerst een technische reden. Google heeft iets 
veranderd in het systeem en daardoor heb ik veel werk aan het foto’s uploaden en plaatsen en tekst redigeren / het corrigeren van tekst en lay-out lukt niet goed.
Ten tweede heb ik niet altijd en soms geen krachtig genoeg internetsignaal gehad.

De derde reden is misschien nog wel de belangrijkste. We hebben zo.n enorme afstand overbrugd en zoveel verschillende dingen en plekken gezien dat ik tijd nodig heb om alles een plekje te geven. Zo.n cruise is maar een vreemde manier van reizen; je hopt, naar mijn gevoel te snel, van plek naar plek. 

Plots ben je in een ander land, in een andere tijdzone of in een andere klimaatzone. 

De omgeving is steeds anders, de taal is anders, de levensomstandigheden en daardoor de leefwijze van mensen zijn daaraan aangepast en ook heel verschillend.

Het straatbeeld, de natuur het landschap alles is weer nieuw na een nacht of/en dag op zee. 

We spreken mensen die niets anders doen dan cruisen en de wereld alleen maar op deze manier kennen, dus door geshopt te hebben in Barcelona, een museum gezien te hebben in Sint Petersburg, een walvis in Australië, tulpen in Amsterdam (?) en de tempel -what is the name of the temple in Kemboodia again ? - in Angkor.

Ik vind het eigenlijk steeds jammer om alleen een beetje te kunnen toeren in de omgeving van een aanlegplek. Het ruikt naar meer, naar een auto huren en rustig een gebied verkennen, op een pleintje te kijken naar het uitgaan van een schooltje, te eten aan de kant van de weg etc etc. Maar alla zo reizen we nu eenmaal en we overbruggen 5000 zeemijlen in drie weken. We hebben het ijs en ijskoud, we liggen in badpak, we 
zitten in een skilift te klappertanden en hebben het bloedheet de woestijn in noord Chili.

We maken gezellige vrienden met andere Nederlanders en doen een aantal uitstappen samen. We merken dat we in de omgeving van de havens alles heel goed kunnen bekijken zonder de uitstappen van de cruiseline te volgen en nog meer ook. Dat is 
allemaal heel leuk en ik heb daardoor erg genoten van de afgelopen drie weken aan 

boord van dit prachtige schip. 

We zijn vanmorgen officieel uitgescheept in Lima en we zijn vanmiddag op ontdekkingstocht gegaan door de wijk Miraflores. We zagen o.a. een communiedienst in een kerk, bezochten een artisanale markt waar alle regio’s uit Peru vertegenwoordigd waren met handwerk, ik kocht (eindelijk) een souvenir en we genoten van dansende mensen in het park. Ik ga proberen een filmpje daarvan te downloaden. 

Op het schip was een influenzavirus uitgebroken, er waren dus veel mensen ziek aan boord, de bemanning heeft zich een slag in de rondte moeten werken door alle 

‘desinfecterende’ maatregelen die getroffen werden. De cruisemaatschappij is ècht bang voor quarantaine. Wij werken gek van handen wassen en handen desinfecteren. 

Alle trapleuningen waren ingespoten, de toiletdeuren stonden open ivm aanraken van de handvaten, je mocht geen botertje of suikerzakje meer van schaaltjes pakken en geen zout uit een zoutvaatje. We zijn nog net niet allemaal zelf in een desinfecterend bad gelegd. Wat dat betreft is het dus nu wel lekker om weer gewoon rond te kunnen lopen. Ik heb de eerste week erg gehoest maar wij zijn verder niet ziek geweest, de pillen tegen zeeziekte hielpen ons wonderbaarlijk goed maar veel mensen waren ook nog zeeziek, de oceanen waren steeds erg onrustig.