In het land der blinden is de sluiswachter koning

Niet dat hij zich in die uitspraak vinden kan, maar het is dan ook geen frans. Zelf vindt hij dat hij helemaal onder aan de pikorde staat die VNF heet. Met hem of haar wordt geen of in elk geval niet merkbaar rekening gehouden. Veranderingen worden gedicteerd zonder enig overleg, zekerheid van bestaan lijkt veraf, de dienstwoning (Sluishuisjes dus)  is afgeschaft, hun scooter mogen ze niet mee naar huis nemen, die moet elke ochtend opgehaald worden en dat gaat zo nog even door. Gelukkig hebben ze allemaal een mobiele telefoon! Kwade tongen fluisteren dat de volgende generatie geboren gaat worden met een aan een oor vastgegroeide gsm.

Nu moeten ze hem onder het schutten nog vasthouden. Deze morgen vertrokken wij al heel vroeg. De sluiswachter van de vorige etappe zei bij het afscheid dat een peniche om 9 uur door de eerstvolgende sluis zou gaan. Wij dus om 08.15 voor de sluis. Jammer want een uurtje heen en weer zwabberen tot de sluis opent is geen pleziertje, maar alles is beter dan de hele dag achter een spits van 38 meter aanvaren.

Zes sluizen verder, na zo'n 2 uur, zat deze sluiswachters hun dienst erop. Bij de volgende sluis werden wij opgewacht door twee heertjes, een met stok ( nieuwe heup eerste uitje) die geen aanstalten maakten de sluis te bedienen. Na een kwartier toch maar eens naar het coordinatiecentrum gebeld. En toen kwamen uit het niets opeens twee huurboten met sluiswachter op brommer ernaast naar boven. Lees: opvarend. Uitleg beschikbaar op aanvraag.

De eerste boot kwam schommelend uit de sluis en de tweede probeerde eerst dwars uit te varen, maar gaf uiteindelijk de voorkeur aan rechtuit. Wij mochten erdoor en toen was het opnieuw lunchtijd. 

Vandaag geen record gebroken. Met moeite 21 sluizen. Onze aanlegplek niet gehaald dus nu overnachten we voor een sluis vlak bij een dorpje. Gelukkig staat de bakker morgenochtend kwart voor acht voor het restaurant om de hoek. 

Wim