Orange bike

In Uruguay kiezen we ervoor op eigen houtje de stad in te gaan en fietsen te huren.

Montevideo is een echte Zuid-Amerikaanse stad, zonder alle welvaart van BA. 

Oude vervallen koloniale gebouwen, een plaza Mayor (niet heel mooi) wat musea, (niet bijster interessant).

Voor backpackers is dit land aantrekkelijk tegenwoordig. Het is hier goedkoop, er is veel strand, je schijnt gemakkelijk en veilig te kunnen reizen. Uruguay schijnt het minst corrupte land van Latijns-Amerika te zijn.

Het is een land voor vleeseters, we zien veel restaurantjes met grote vuren waar grote lappen vlees op geroosterd worden. Het vlees wordt weggespoeld met de rode wijn uit 
deze regionen. 

Wij bekijken het presidentieel paleis met een expositie over alle presidenten sinds de onafhankelijkheid. Het zijn er veel en er zijn er veel vermoord. 

De mensen drinken hier de hele dag door Mate, een aftreksel van een kruid, yerba. Ze dragen het met zich mee in een thermoskan en drinken het via een rietje uit een vreemdsoortig kopje waar de drap in achterblijft. 

Het ziet er vies uit en ik denk dat je er gele tanden van krijgt. 

Als je er bij wil horen zie je er zo uit, thermos onder de arm en cup in de hand. 

En we gaan s’middags fietsen, lekker op een orange bike, levensgevaarlijk volgens Wim, vooral op mijn Amsterdamse manier. Op de Ramblas is het lekker rustig. 

Je kunt helemaal naar Punta del Este fietsen, 145 km ver, maar wij moeten on half zes weer aan boord zijn. Het is hier 21 graden.

Er was natuurlijk ook een grote katholieke kerk met dit prachtige graf.