Goldfever

We hadden een bizarre ervaring rijdens onze treinreis: 

op de eerste avond kwamen we om 23.30 uur aan in Kalgoorlie, een stadje beroemd geworden doordat daar in 1893 goud gevonden werd, veel goud!

De treincompany had een excursie georganiseerd. Bussen stonden klaar voor een rondrit voor de diehards uit de trein. Ik ben wel eens bang iets heel bijzonders te missen, dus ik had mijn lieve reisgenoot overgehaald om ons ook aan te sluiten. 

Geen idee wat ons te wachten stond, 10 treincoupés door en een kilometer perron af en instappen in de bus van Ken, 200 kilo, sproeten met het rode haar in een dun staartje. 

Heel geinig was hij......hij deed erg zijn best om "interessante" informatie te geven over het slapende pikdonkere stadje. Zoals......het feit dat de supermarkt hier een van de bestverkopende was van Australië, en dat de miners hier voor 10 dollar kunnen ontbijten in een historische saloon die nu helaas gesloten was en door de duisternis nauwelijks te onderscheiden evenals het historische stadhuis. In Australië is men trouwens dol op het woord 'historical'.

Het doel van deze excursie was een uitkijkpunt op een heuvel om de SUPERPIT te zien, DE goudmijn! 

Jammer dat het pikkedonker was, de mijn is 1,6 km breed en 600 meter diep (getallen zijn ook heel belangrijk).

Overdag moet het geheel een fantastische aanblik geven, nu zagen we in de verte slechts wat verlichtte traag bewegende vehikels tussen de groeven in een James Bond-achtige setting:

 

Hierna reed Ken ons naar het goudmijnmuseum, helaas failliet, voor een korte thee- en koffiepauze; 

om half twee s' nachts! 

Maar..............het werd toch nog een leuk uitje.............

daar stond o.a. een enorme shovel, en daar gingen alle mannenharten sneller van kloppen.

Om half drie lagen we in ons schuddende treinbedje, en voorlopig moet ik alleen op excursie!