Léo, Léhéhéjo

Zoals gezegd vertrekken we vrijdagmorgen samen met de zeilboot de Euros; als we bij de de eerste sluis aankomen ligt daar al een heel mooi gerestaureerd Frans binnenvaartscheepje de 'Belle Hélène'. We besluiten met z'n drieen te schutten. Wij liggen achteraan. De Euros heeft het moeilijk in de sluis, sowieso is het sluizen lastig voor een groot rond zeilschip maar daarbij maakt de Bélle Hélène er een potje van. 

Er blijken Amerikanen uit Hawaï, of all places, op te zitten met weinig vaarervaring. Ze gooien proforma wel een lijn op de kant maar ze doen er niets mee, ze knallen links en rechts tegen de sluismuren en tegen de kades. Ze houden de motor op volle toeren draaiend, wat voor een enorme turbulentie zorgt in de sluis ook al wordt er nog niet geschut. Op een gegeven moment horen we een oorverdovend geratel, en vervolgens een schreeuw door de sluis: " Leo, Leeeeeo........the anchor went down". Bleek hun anker uit gegaan te zijn en vast te zitten in de sluisdeur.....nee hè! Hoe krijgen ze dat nou voor elkaar? 

Geen idee.......maar gelukkig heeft Leo een beschermengel, want het anker kon hij zonder problemen weer ophalen en heeft het niet voor allerlei bijkomende ellende gezorgd. 

Er zijn zoveel sluizen dat de Euros echter na verloop van tijd door al dit gedoe afhaakt. Wij varen wel verder, de hele dag gezellig samen met de mensen uit Hawaï. Zij hebben ook weer een mooi levensverhaal. Het is toch zo leuk om zoveel verschillende mensen tegen te komen.

Nu we varen zien we trouwens wel waardoor de Maas gestremd was de afgelopen periode: we zien ondergelopen weilanden met koeien die tot hun knieen in de modder staan, vernielde oevers en sporen van een waterpeil dat minstens 50 cm hoger stond, daarbij bomen of boomresten tegen de barages. 

Er is ondanks de stremming nauwelijks verkeer op het water, dat hadden we eigenlijk wel verwacht.

We maken twee hele lange dagen en kunnen een end opschieten, we passeren vele sluizen, allemaal handbediend door studenten, het gaat allemaal vlot. 

Doordat er niet gevaren is de afgelopen tijd, zijn de kanalen dichtgegroeid met waterplanten. Oppassen geblazen dus, die kunnen bijv. in de schroef gaan zitten. 

We hebben besloten om voorlopig naar Châlon-sur-Saone te varen en te kijken hoe het loopt.

Daar  nemen we dan de beslissing over het vervolg van onze tocht. 

Op zaterdagavond meren we af in St. Mihiel. We noteren in ons logboek 19 vaaruren, 25 sluizen en 120 km.