Het leuke van Kyoto was dat daar veel kleine traditionele huisjes stonden in kleine straatjes pal achter de grote boulevards (bovenstaande foto).
Als je in Japan met de trein reist passeer je vanuit het centrum van de grote steden eerst buitenwijken en voorsteden en vervolgens al heel snel veel kleinere steden om al heel snel in de buitensteden van een volgende grote stad te komen.
Het aanzicht is overal hetzelfde. In de steden veel hoogbouw, oud en nieuw door elkaar, kantoren, winkelcentra, daarna volgen lage flatgebouwtjes, 5 verdiepingen hoog, met allemaal kleine balkonnetjes, waar de fietsen staan en die vol was hangen.
Ze zijn van beton, hebben grauwe kleuren. Op de daken soms tuintjes. Buiten de steden ook veel appartementgebouwtjes en nieuwbouwhuizen, vaak vrijstaand, maar heel dicht op elkaar, nauwe straten en nauwelijks tuin, overal afdakjes met keurige mini autootjes eronder geparkeerd. Alle dakjes zijn grijs, een enkele keer een fel kleurtje.
De electriciteitskabels hangen nog bovengronds en er zijn veel televisieantennes. Het lijken wel legodorpjes. Je ziet wel verschil in de goedkopere en duurdere huizen, maar ze hebben nooit veel grond.
En er staat nauwelijks bomen in zo.n wijk, af en toe eentje in zo.n merkwaardige vorm gesnoeid.
Wel potten met viooltjes en vaak kleine tuintjes, meestal moestuintjes. Je ziet de vrouwen met hoeden op en handschoenen aan tuinieren.
Het is hier ook lente, er bloeien veel narcissen, af en toe zie ik 10 tulpen (die zijn in de keukenhof geweest denk ik dan).
Je ziet eigenlijk nauwelijks zoiets als het platte land, wel veel industrie (alle grote merken) met enorme parkeerterreinen vol met allemaal van die kleine autootjes, en wel veel honkbalvelden (dat is echt DE sport hier) en grote moestuinterreinen. In de verte zie je altijd heuvels. (70 % van het land bestaat uit bergen lees ik in de reisgids).
Hieronder een wat sjieker huis in een buitenwijk van Kyoto:
De mannen dragen op werkdagen allemaal donkerblauwe of zwarte costuums met witte overhemden en hebben allemaal ongeveer dezelfde das om en een zwarte tas in de hand.
Ze bewegen zich als poppetjes die recht op hun doel af gaan. Je ziet ze ook vaak in grote groepen. Ze werken veelal 6 dagen in de week en zijn s'avonds laat thuis. Vrouwen stoppen hier nog met werken zodra er kinderen komen. Als ze werken lopen zij ook vaak in donkere mantelpakjes. Het heeft soms iets surrealistisch.
Kinderen hebben schooluniformen. Net op het station in Kyoto stond in de hal wel een groep van 500 schoolkinderen. Pubers allemaal in matrozenpakken in keurige rijen opgesteld, op een signaal gingen ze allemaal in hurkzit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten