Na gister het moderne station van Kyoto bezocht te hebben vandaag de eeuwenoude gouden tempel.
Als je een winkel binnenloopt of langs een loket komt of een eettentje in gaat word je warm welkom geheten. Ze hebben daar een speciaal persoon voor; hij of zij roept vrij luid 'Konnishi Waaaaah!' en dan in het Japans "als u hulp wilt moet u dat zeggen, en u kunt bij de kassa betalen en dank u dat u onze zaak wil bezoekuuuuuuhhh" ( tenminste dat denk ik ).
Hij of zij roept dat naar iedereen, dus het is een heel spektakel.
En daarbij buigen ze en knikken ze veel met hun hoofd.
Dat buigen en knikken ga je vanzelf nadoen; het is allemaal heel grappig.
Ik zag een winkel met echt hele leuke kleren en besloot dat het tijd was voor iets nieuws.
Dus ik ging gewapend met een heleboel leuke dingen naar het paskamertje. Ik moest eerst speciale 'in de winkel-loop-slippertjes' aandoen.
Iedere keer als ik uit het pashokje kwam om Wim iets te laten zien, stonden er drie verkoopsters die met hele hoge stemmetjes riepen "ooooooeeeeeeeiiii ay ay ay".
Het klonk wel alsof ze alles leuk vonden staan.
Heel tevreden ben ik dan ook met mijn nieuwe outfit!
Nu twijfel ik nog of ik naar de kapper zal gaan, is wel nodig! maar ik heb zulk ander haar dan de Japanse vrouwen, zouden ze dat een beetje kunnen knippen?
Mijn moeder, die in het was- en watergolftijdperk leefde, ging als vliegersvrouw overal in de wereld naar de kapper "ah Bangkok' zei ze dan 'daar weet ik zo.n lekker kappertje".
En dan liepen we nog the Bamboopath vandaag:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten